YOU ARE MOST WELCOME…
…dear visitors of my weblog.
After the good experience with the weblog for my 50th. birthday i wanted to give this a more permanent caracter.
So here it is…Its my Way.
Please join me on this road.!?
Yours,
Guy

De Basseveldestraat, een knik van een straat!
U zult zich waarschijnlijk afvragen waar in hemelsnaam de Basseveldestraat ligt. Dat is geen onredelijke vraag vermits het meer een knik is dan een straat. Het straatje ligt gewrongen tussen de Van Wittenberghestraat en de Rabotstraat en had destijds, voor zover ik het mij kan herinneren, als enige attractie, naast twee cafe’s (o.a de Klok), een slager, een nieuwkuis (VIC), de toenmalige tram 1 die daar de ‘knik’ nam. De tram is daar m.i. nooit ontspoord, al was dat niet zo moeilijk geweest door die twee korte bochten die hij moest maken, maar wij, mijn ma en ik, zijn er ooit wel de oorzaak van geweest dat die tram een tijdje is opgehouden omdat er een schouwbrand woedde en de pompiers met drie auto’s het veel te kleine straatje blokkeerden.
Over de buren kan ik kort zijn, er was ene Meneer Terryn, onderwijzer in de lagere school van het Decroly-instituut (Begijnhofdries) met wie ik een paar keer ‘s morgens naar de school ben getogen; de madam van de nieuwkuis, gemeenzaam madam Vic genoemd naar de naam van de zaak, en die teleurstellende pogingen heeft ondernomen om de culinaire rode kool van mijn marraine te immiteren en daar moet ik het jammer genoeg mee doen, want de andere buren waren dermate onbelangrijk dat ze niet op mijn netvlies zijn blijven hangen. De enige straatgerichte anecdotes die mij nog resten is dat naar mijn gevoel de zoon van Cafxe9 de Klok ene Ivan (?) ook naar MIJN school ging en dat ik bedorven mosselen heb gegeten tijdens een mosseldiner in het andere cafxe9 en daardoor gedurende 12 jaar geen mossel meer heb aangeraakt.
In mijn toenmalige woning is nu een interieur verfraaiingszaak gevestigd en ik denk dat ik deze zomer maar eens mijn stoute schoenen ga aantrekken en daar eens binnenstap. De bovenverdieping ziet er van buiten nogal onaangeroerd uit en ik vraag mij af of daar eigenlijk nog wel iemand woont?!
Wordt vervolgd.

Dat ik mij van die beginjaren boven het cafxe9 niet veel herinner, zal u dus niet echt verbazen.
Mijn eerste echte grote herinnering gaat terug tot 1958, deze flinke 4jarige gaat met zijne pa naar de wereldtentoonstelling in Brussel. De film van de gebeurtenissen kan ik natuurlijk niet echt meer chronologisch weergeven.
Het komt nog steeds overweldigend over, aan de hand van je vader op het perron van het Sint Pietersstation die grote zwarte stoom-locomotief die met brutaal geweld tot stilstaan wordt gedwongen en die wagonnetjes die tegen elkaar klappen. Het monster staat te hijgen, te kreunen en te piepen alsof het elk moment uit elkaar kan klappen.
Ik heb ze toen voor het eerst gezien:
- die paarse kartonnetjes die we met z’n allen gedurende jaren coupons hebben genoemd, zeer tot ongenoegen van al mijn leraren nederlands;
- die grote glimmende bollen, die daar maar voor de tijd van de ‘eksposiese’ zouden staan maar die ik in een nostalgische bui nog steeds kan laten zien aan vrienden en kennissen uit den vreemde;
- die puntige ster waarin zich een naar mijn gevoel gigantische cinemazaal bevond en die we nog tientallen jaren konden aanschouwen als spaarpunten op die blauw-witte zakken met daarin dat zachte witte brood: Expobrood;
- en tenslotte die eerste groene electrische treinen die nadat ze vele malen werden overschilderd hun laatste kilometers hebben afgelegd in een bordeaux kleedje op het in verval zijnde nederlandse spoorwegnet.
Nog steeds in mijn geheugen, de controleurs in hun kotjes aan het begin en einde van de tochtige, witgekalkte tunnel van Sintpietersstoase aan wie ik ontelbare keren mijn coupons of hun witte evenknie, het perronkaartje, dan wel mijn abonnement heb getoond bij het in en uit crossen van het station, richting tram Tiene of direction den train noar Blankenberge, het Gent aan zee of Zeebrugge, Heist a Zee, Duinbergen…. Deze trein wordt gesplitst te Brugge, de eerste zes wagons rijden naar Blankenberge de laatste vier naar Knokke. Daar hebben we met z’n allen tot 10 leren tellen.

Wordt vervolgd/La meglio gioventu in de Basseveldestraat en omstreken.

Wordt vervolgd, 50 jaar geschiedenis van ondergetekende in een vervolgverhaal gegoten voor uw en mijn plezier.
‘Da zal ier dus een teidse dure…zet ulder en pakt een pilske of nen druuge witte wijn, ne gruute zakneusdoek, snuit ulderen neuze en nie tsiepe want anders est ei te ziere nat (ja, vaneigens die zakneusdoek en nie diene wijn).

De geboorte en een paar maanden erna.

Zal ik mijzelf eens presenteren?!
Guy, Serge, Etienne, Eddy is mijn naam.
Geboren in Gent op 06.05.1954, als onecht kind (zo noemden ze dat toen nu en straks) maar toch heel erg echt, uit een Luiks/Joodse moeder, boekhoudster van beroep, wiens naam ik draag en een Gentse vader, Flik van stiel.
Ter wereld gebracht in de Bond Moyson, Volkskliniek, Sint Margrietstraat en gedoopt, slik!, in de kerk aan de overkant. Dat laatste, waarschijnlijk, om mijn vader een plezier te doen of omdat dat toen nog een gewoonte was, ook al kwam je uit een rood nest.
Mijn eerste woonplaats was boven een volkscafxe9 aan de Kortrijkse Steenweg ongeveer ter hoogte van Sint Pieters Buiten(?). Mijn moeder ging werken dus ik werd tijdens mammie’s werkuren bij een pleegmoeder geplaatst waarvan ik mij nog herinner dat haar naam ‘dus’ Moeke was, een heel lief oud vrouwtje, heel erg vroom, wat ook bleek uit de ligging van haar huis: ongeveer naast de kerk. Ik moet dat binnenkort maar eventjes checken en hier het nodige aanpassen.
(wordt vervolgd)

This part of my weblog is in English and is dedicated to my foreign friends and contacts.

Het stadslog Gent.Blogt http://gent.blogt.be heeft er voor gezorgd dat ik hier eindelijk van start ga. Was weer spannend want het wachtwoord was een door een machine gegenereerd
onding dat ik in een gigantische berg mail gelukkig heb teruggevonden en gelijk heb gewijzigd in een voor mij iets gemakkelijker te onthouden sleutel! (zeg nu nog dat wij vlamingen geen vol(le) zinnen kunnen schrijven, ook al heeft de inhoud niet echt nieuwswaarde.
Ik ben nog maar net begonnen en ik moet natuurlijk gelijk weer ophouden want ik moet naar het werk. Maar zoals ik al zei, alleen niet zo letterlijk, de kop is er af…nu nog de moed er in houden.